100 Stappen

De sneeuw kraakt onder mijn laarzen en schittert voor me uit. Ik geniet van elke stap. In de stal kunnen we het, klop-klop, even afkloppen, nog net dooi houden.

Overal om mij heen zie ik pootprintjes van poezen, vogels en iets van muizengespuis. Alles wat wipt, hipt en huppelt op het erf, laat sporen achter in de sneeuw. Elk dier met zijn eigen doel en route.

Ruim dertig jaar zet ik mijn stappen op papier. Stapels dagboeken vormen de wandelgidsen van mijn leven en waren mijn maatjes onderweg. Wanneer ik terugblader, lees ik mijn ideeën, dromen en doelen maar ook de angst en twijfels die ik voelde. Ik lees hoe ik mezelf een schop onder mijn kont gaf en moed inpraatte.

Precies 3 jaar geleden schreef ik; ‘Ik wil een boek schrijven.’ Deze wens aan het papier toevertrouwen, was misschien wel de belangrijkste stap. Gelijk er achteraan liet ik al mijn negatieve stemmen aan het woord.

‘Hoe kom ik in vredesnaam aan dit idee? Wie ben ik, dat ik dit zomaar denk te kunnen? Wat heb je te melden en wie gaat het lezen? Welke boerin gaat er nu zitten schrijven, (lees; stilzitten en niksen) terwijl er buiten in de stal zoveel te doen is. Maak jezelf nuttig!’

Maar deze wens komt telkens terug. Wat als ik de stap wel zet en gewoon in het diepe durf te springen, dan kan het mezelf nooit verwijten. ‘Angst is mar veur eben, spiet is veur altied’.*

En nu schrijf ik vandaag mijn 100^e bladzijde uit het dagboek van een boerin.

100 x met plezier proeven aan woorden, zinnen en ritme,

100 x alles om me heen vergeten,

100 x plankenkoorts, vastbijten en doorzetten,

100 stappen in de richting van een boek. Grote dromen beginnen met een paar letters op een sneeuwwitte pagina.

Lieve trouwe lezers, dank jullie wel voor alle steun en lieve reacties,

Annemiek

* Klik hier voor het liedje; ‘Angst is mar veur eben’, van Daniel Lohues