Afkicken

We zijn vroeg klaar met melken en ploffen met het bord op schoot op de bank. Normaal gesproken zitten we keurig met z’n drietjes aan tafel. Maar wanneer we met z’n tweeën zijn, vallen we terug in studentikoos bankhangen voor de tv. “Hoeveel weken verwacht je nog te melken?” vraag ik. “Anderhalve week of zo”, antwoordt Gerlof. Dan moeten we straks ’s avonds echt een klus oppakken. Eén avondje zinloos zappen is prima, maar hier worden wij op lange termijn niet bijster blij van.

De volgende dag komt de melkauto. Terwijl een grote zware slang de melk uit de tank zuigt, vraagt de RMO chauffeur. “Nou, hoevaak mag ik nog langskomen?”. “Dat ligt eraan”, antwoordt Gerlof en hij kijkt aandachtig naar de teller. Het aantal liters blijft steken onder de 500 liter. “Zo te zien, is dit de laatste keer” en beide heren kijken allebei een beetje verbluft en verbaasd.

Dit was het dan. Ineens is het heel definitief. Met één telefoontje naar melkcoöperatie EKOHolland, worden wij uit de planning gehaald. Geen melkauto’s en chauffeurs meer op de dam. We hebben niet eens “doei” of “dankjewel” kunnen zeggen. Dat voelt heel raar.

Vanaf nu is het afkicken geblazen, voor de koeien èn voor ons. Gerlof melkt alleen nog ’s ochtends. Langzaamaan zullen de koeien van nature minder geven. Wanneer Gerlof de koeien uit de potstal haalt, blijven sommige dames stoïcijns in het stro liggen. Zij vinden het ook wel welletjes.

Langzaam wennen we aan een nieuw ritme en een nieuw leven. “Ik hoef alleen nog maar te voeren en stro te verdelen, straks ga ik me nog stierlijk vervelen”, zegt Gerlof. Moet jij eens opletten, denk ik bij mezelf. De kluslijst in mijn hoofd is zo lang, daar kun je een kamer mee behangen.

Annemiek

Lieve chauffeurs van Van de Looy Transport, bedankt dat jullie al onze melk door weer en wind hebben vervoerd. Wij gaan jullie gezellige praatjes missen. Het ga jullie goed! Doei & Dankjewel!