Handtekening

Het is een jaar geleden dat onze hond Noor is overleden. Ze was eigenzinnig en stoer en op het laatst vooral oud, doof en dement. We worden nog elke dag aan haar herinnerd.

Als Noortje naar binnen wilde, krabde ze kort en krachtig de verf van de deurpost. En wanneer we niet snel genoeg een sprintje trokken, om de deur voor haar open te doen, kwam er nog een diepere groef bij. Een afgebladderde deur; in Frankrijk noemen ze het ‘brocante’ en op een Grieks eiland ‘lieflijk authentiek’. Maar ik kan er hier thuis niet van genieten.

Gelukkig heeft Raf meer manieren. Hij blaft bescheiden en wacht geduldig totdat iemand gehoor geeft aan zijn verzoek. Al heeft hij nu iets nieuws ontdekt. Eén keer blaffen en dan weglopen. Doe je braaf de achterdeur open, is er in geen velden of wegen een hond te bekennen. Belletje blaffen, noemen we dat.

Maar goed, er komen in ieder geval geen nieuwe krassen meer bij. Hoogste tijd voor de Giga Grote Zomer verfklus. Alles staat paraat; schuurpapier, schoonmaakspul, afplaktape (wat we toch niet gaan gebruiken) kwasten en voldoende verf. Plus een extra pot voor de zekerheid. Ware schilderamateurs als we zijn, kwasten we gelijk de dakpannen, dorpels en stoeptegels mee.

Het schuren, gronden en aflakken gebeurt tussen het boeren en de buien door. Met een beetje geluk staan we hooguit een paar uurtjes per dag aan de kwast. Maar dat kan de pret niet drukken. Stukje bij beetje krijgt ons huis weer glans.

Ik hoop dat we aan het einde van de klus nog een stukje zomer overhouden in plaats van andersom. De achterdeur is klaar en glimt weer als een keutel in de maneschijn. Maar als je goed kijkt, zie je door alle verflagen heen nog steeds de handtekening van Noor.

Annemiek