Keelkracht

Hoera! ik mag stalmest uitrijden. Gerlof laadt met de shovel de mest in de grote zware stalmeststrooier en ik rijd het uit over het land.

Maar eerst ik mijn jaarlijkse opfriscursus. Want van al die schuiven en hendels op het paneel kan ik nog steeds geen chocola maken. Gerlof legt het geduldig aan me uit en eindigt met; Je kunt het! Maar tussen de regels door hoor ik de ingehouden verbazing, irritatie en angst.

Een provisorisch spiekbriefje gaat me helpen. Na het eerste rondje strooien, rijd ik terug naar de mestplaat. Ik maak een u-bocht en rij achteruit zodat Gerlof weer kan laden. Met aan beide kanten 30 cm over, is het een gevalletje ‘inparkeren voor gevorderden’.

Na 3 keer insteken is mijn geduld ver te zoeken. Het zweet breekt me uit en ik krijg hartkloppingen AAAARRRGH! Schreeuw ik van achter uit mijn keel.

Gerlof kijkt wijs de andere kant op en komt me niet redden. Ik denk aan Kim, een stagiaire van een paar jaren geleden. Drie kwartier was ze bezig om de waterwagen op de plek te zetten. We konden het niet aanzien en vonden het zo zielig. Moeten we haar niet verlossen? Stoïcijns ging ze door, net zo lang totdat het haar lukte. Ons medelijden maakte plaats voor diep respect.

Ik zucht en schraap mezelf bij elkaar. Kop op! Stukje naar voren. Trekker en strooier recht. In beide spiegels een paaltje en dan rustig achteruit. JA! Het lukt!

Dan knapt de laadbak van de shovel en is het tijd voor Gerlof om heel diep te zuchten.

“Hoe is het met je keel?” vraagt Gerlof, ’s avonds op de bank. Ik voel hem nog wel. Veerkracht is net één keer vaker opkrabbelen dan dat je bent gevallen. Soms haal je het uit je tenen, soms vanuit je keel.

Annemiek