Kleine Leo

“Mooi! Koeien met hoorns, dat zie je niet vaak”. Het is zondagochtend en vier sportieve fietsers stappen af, terwijl de koeien oversteken. “Gebeuren er wel eens ongelukken mee?”

In een fractie van een seconde flitst de hele film van precies twee jaar geleden aan me voorbij; de stoeipartij tussen Gerlof en Leo, een zachtaardig stiertje van ruim 2 jaar.

Toen Leo nog een Leootje was, knuffelde, kroelde en krabbelde ik hem iedere ochtend even achter zijn hoorns. De eerste maanden stond ik naast hem in het hok. Maar kleine kereltjes worden groot en het werd tijd om te knuffelen met de dames in de wei. Maar toen zijn werk erop zat, begon hij zich te vervelen. Zijn hormonen gierden door zijn lijf en dan stond hij wat te graven, grommen en snuiven bij het draad.

“Hé Leo, houd daar eens mee op”, zeiden we dan. En zo wuifden we zijn gepuber weg. Tot op een ochtend Leo Gerlof achter de stal opwacht. “Aan de kant vriend”. En zonder na te denken, loopt hij recht op Leo af. Een inschattingsfout. Leo pakt Gerlof op zijn hoorns en slingert hem twee keer door de lucht.

Gerlof landt op zijn rug en “kleine” Leo, drukt zijn kop op zijn borstkas. Gerlof slaat z’n armen om Leo’s hoorns, duwt zijn kop weg en rolt onder hem vandaan. Het loopt gelukkig met een sisser af. Gerlof kan het navertellen, Leo helaas niet.

Maar vandaag heb ik geen zin om oude koeien uit de sloot halen. Ik heb zin in koffie, dus ik vertel de fietsers niets over gekneusde ribben, zware pijnstillers en een maandenlang herstel. Ik antwoord; “Ja, soms een klein ongelukje en hier en daar een krasje.”

“Dat gebeurt” zeggen ze, “wij raken ook wel eens het asfalt”.

Tja, dat gebeurt …. tijd voor koffie.

Annemiek