Mannetje 2

Ik breng de waterwagen naar het land terwijl Gerlof ondertussen nog wat papieren uitprint voor de taxateur. Oftewel: mannetje nummer twee.

De koeien hebben er zin in vandaag. Ze lopen in een lange sliert voor de trekker uit, sommigen in draf, anderen speels in galop. Het is een prachtig gezicht en ik kan er extra lang van genieten, want ze staan bijna een kilometer van huis.

Bij thuiskomst stap ik van de trekker en draait mannetje twee het erf op. Ik nodig hem uit voor een kop koffie. Eerst koffie, dan zaken, denk ik, en binnen vertellen we ons verhaal.

“Ik ken een boer”, zegt hij vriendelijk, “die gestopt is met melken, zijn koeien heeft aangehouden en daar heel gelukkig van is geworden”. Tegenover me begint Gerlof te stralen, ik slik een brok in mijn keel weg en kan de man naast me wel zoenen.

Van alle scenario’s die we de afgelopen weken hebben bedacht. Is deze simpele, voor de hand liggende optie, niet in ons opgekomen.

“Je laat ze gewoon even doorlopen. Het ritme van het melken vervalt maar je zit niet direct met een lege stal. Zo kun je wennen aan de nieuwe situatie.” Eén blik naar elkaar is genoeg. We zijn opgelucht. Ons besluit staat vast. Er wordt vandaag niet getaxeerd en ook geen zaken gedaan.

Voor de vorm gaan we toch even naar de koeien. Gerlof stapt op de quad en de beste man en ik hobbelen er in ons zilvergrijze koekblikje achteraan. Van veraf ziet hij onze koeien al staan. “Wauw!” zegt hij verbaasd en enthousiast tegelijk, “daar staat ook echt wat. Wat een prachtige koeien!”

De mannen lopen rustig tussen de kudde door. En ik heb ondertussen een nieuwe functie, als parkeerwacht, want onze dames en heren zijn uitgebreid onze quad en auto aan het taxeren.

Annemiek