Mannetje

Als we onze koeien willen verkopen moeten we weten wat voor vlees we in de kuip hebben. Omdat we het lastig vinden om ze zelf op waarde te schatten, laten we een mannetje invliegen om onze mooie dames en heren te taxeren.

Maar de beste man werpt een korte blik op de kudde en doet direct een bod. Hij wil dezelfde avond antwoord en binnen nu en twee weken de koeien ophalen. We zijn totaal overrompelt over de gang van zaken.

“Dat antwoord gaat er vanavond niet komen”, zeg ik. Ten eerste hebben we geen benul of het een goed bod is en ten tweede hebben we tijd nodig om hier samen rustig over na te denken. Onze agenda zit deze week ramvol met naadloos aan elkaar geregen gezellige en verdrietige momenten. Zonder adempauze schakelen we van alledaagse boerderijbeslommeringen naar twee begrafenissen en vervolgens rollen we door naar; toneel, boodschappen doen met mams, shoppen met zoonlief, verjaardag, kapper en koken met vrienden. Eind van de week krijgt hij antwoord, niet eerder.

Onze bovenkamers draaien overuren. Als we akkoord gaan, is de stal leeg voordat we op vakantie gaan. Ons linker brein redeneert zakelijk, afstandelijk en ziet voordelen. Dan hoeven we geen melkers te regelen en dat scheelt een hele zorg en rompslomp. Maar ons rechter hersenhelft ziet hoe mooi en tevreden onze dames erbij lopen en voelt hoe we ze gaan missen.

Eind van de week zitten we eindelijk met z’n tweeën rustig aan tafel. “Dit gaat veel te snel”, zegt Gerlof. “We doen het niet. Het moet helemaal goed voelen. Afscheid nemen doen we maar een keer en ik wil nergens spijt van hebben.”

Volgende week komt er weer een mannetje, ben benieuwd wat die te zeggen heeft. Eerst bijkomen, want we zijn helemaal munt.

Annemiek