Met lege handen

Met lege handen

Witharen kleurde dit weekend wit, maar voelde zwart. Een intens verdrietig ongeluk, slaat in als een bom. In een dieper en donkerder gat kun je als gezin niet vallen. We zijn stil en aangeslagen en leven mee met alle nabestaanden.

In ons ‘ons-kent-ons-buurtschap’ zijn de lijntjes kort en de banden hecht. We zijn sterk met elkaar verbonden, zonder de deur bij de buren plat te lopen. Als doeners en doordouwers bouwen we binnen onze eigen bubbel aan onze droom.

We laten elkaar vrij en weten elkaar te vinden wanneer dat nodig is. Stel een vraag in de straat- of buurtapp en er steekt altijd iemand een vinger op. Je hoeft maar één kik te geven en er staan helpende handen voor je klaar.

Witharen werkt als een zelfsturend team. De kartrekkers nemen het initiatief en zorgen ervoor dat er altijd iets in de agenda staat. In een mum van tijd wordt een team van vrijwilligers opgetrommeld dat de handen uit de mouwen steekt en de schouders eronder zet.

Iedereen denkt en doet mee en draagt op zijn eigen manier een steentje bij. Met de instelling; “As ’t niet giet zoas ’t mut, dan mut ’t moar zoas ’t giet”, komt het altijd voor elkaar, is er een oplossing of een antwoord.

Behalve nu. Nu hebben geen woorden en valt er niets te doen. We voelen meer dan dat we kunnen zeggen en staan machteloos met lege handen.

Ik schop het voer aan, hak een wak in de waterbak en, om maar iets om handen te hebben, schrob ik de keuken schoon. Ondertussen bedenk ik beschaamd dat ik in de paar dagen dat dit jaar jong is, meer heb gemopperd en gemiept, dan me lief is.

Mijn geneuzel valt compleet in het niet, bij dit onbeschrijflijk groot verdriet.

 

Annemiek