Noor

De liefde voor dieren is me niet met de paplepel ingegoten. In ons rijtjeshuis stond een vissenkom op het dressoir met een paar guppies erin. We keken er niet van op wanneer ze, na 2 weken zomervakantie in Zeeland, waren vervangen omdat de  buurvrouw het niet was gelukt ze in leven te houden.

Ook werd er geen traan gelaten om de wandelende takken die zonder pardon naar buiten werden gebonjourd, toen ze op een blauwe maandag over het behang liepen.

Afscheid nemen van het konijn (zonder naam), dat jarenlang in een veel te klein hok had gezeten, was even slikken. De dampen van een zondagse barbecue, hadden haar de das omgedaan. Haar opvolger heb ik in een schoenendoos terug naar de fokker gebracht omdat hij in mijn gezicht sproeide wanneer ik zijn hok schoonmaakte.

Ruim twintig jaar geleden zag ik voor het eerst het verdriet bij het afscheid van Amber, de Golden retriever van mijn schoonouders. Ik stond er onwennig naast en was verbaasd over de impact van het verlies van een huisdier. Ik wist niets van een hechte vriendschap die je met huisdier kon hebben.

Nu hebben wij een lege plek in onze kamer. Noor is dood. Ruim 12 jaar was zij onze stille getuige. We hebben haar gekocht als erfbewaker om onaangekondigde oud ijzerhandelaren en opdringerige vertegenwoordigers af te schrikken.

Met haar emotieloze gezichtsuitdrukking, net als die van Maarten van Rossem, had ze wel iets van een stoere look, maar daar bleef het bij. Niet waaks, vrolijk of speels. Geen teamspeler, gewoon altijd stabiel en dat gaf rust en vertrouwen.

We hebben ons vaak afgevraagd; is zij nou niet zo slim of zijn wij niet slim genoeg voor haar? Ben bang dat ze van die twijfel heel bewust gebruik heeft gemaakt.

Nu voelt thuis minder compleet. We missen haar eigenzinnige karakter, onverschrokken onverstoorbaar Noor.

Annemiek