Schone slapers

Schone Slapers

Het is vrijdagmiddag. Mijn euforische stemming over de grote zomer schilderklus is gekelderd tot een dieptepunt. Ik loop heen en weer naar de garage en ruim mijn verfpotjes en pruttel op. Bij de heg naast ons huis, staat een donkere camper. Onze buurvrouw heeft waarschijnlijk bezoek.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een man achterin de camper stappen maar ik let er verder niet zo op. Ik heb meer oog voor mijn handen en onderarmen die onder de verf zitten. Ik spring onder de douche en schrob de verfklodders en de terpentine lucht van mijn lijf. Even later zit ik fris en fruitig op mijn knietjes voor mijn make-up spiegel, die staat in de vensterbank van onze slaapkamer. Vandaar kan ik de camper bij de heg goed zien.

Ik heb eigenlijk helemaal geen beweging gezien. Niemand in of uit zien stappen, geen autoportieren of gezellig geroezemoes gehoord.

Dan zie ik ineens beweging in de camper. Twee zeventigplussers wurmen zich van achteren over de stoelen. De camper wordt gestart, draait over het erf en rijdt weg. Geen buuf die uitzwaait.  Vreemd. Straks toch even navragen, zonder heel nieuwsgierig over te komen.

“Hé Buuf, sorry hoor, maar die camper…. “

“Ja vreemd, ik dacht dat jullie bezoek hadden. Maar ik heb niemand uit zien stappen.”

Een wonderlijke gang van zaken en ik probeer het te begrijpen maar het lukt me niet. De tijd dat je iets netjes vraagt, is toch niet voorbij?  Zoiets als; “Mogen wij misschien onze camper op uw erf parkeren? Mijn vrouw en ik willen graag een schoonheidsslaapje doen. Het snurkt hier net wat lekkerder dan ergens op een achteraf weggetje.”

“Natuurlijk”, zeg ik dan, “helemaal prima, wij houden wel een oogje in het zeil.”

Ben ik even blij dat deze schone slapers zich niet aan een spinnenwiel hebben geprikt.

 

Annemiek