Valse Krengen

Het is bijna een jaar geleden dat er een zeer zware zomerstorm over raasde. We zijn er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Maar een halve kilometer verderop zijn, door een valwind, tientallen bomen ontworteld en als luciferstokjes geknakt.

Ik heb even opgezocht of de storm ook een naam mocht hebben. En jawel, Lilian heette ze. Een pittig ding dus.

Vanuit de melkstal zag Gerlof de vijf Acacia’s, naast de ligboxenstal, zwaar heen en weer zwiepen. Nog één zo’n storm en het hele kwintet ligt op het dak. Dus om een gevalletje stormschade te voorkomen, hebben we afgelopen winter professionals in laten vliegen die de vijf reusachtige dames een kopje kleiner hebben gemaakt.

Het was even takkenbende maar tegelijkertijd ook een serieuze gezondheidsinvestering. Gerlof was namelijk behoorlijk allergisch voor hun witte geurende bloesem. Van mei tot juli strompelde Gerlof met rood doorlopen traanogen, niezend en snotterend over het erf. Iedereen die hooikoorts heeft, weet hoe doodvermoeiend dat is. In het begin wenste ik hem bij elke niesaanval gezondheid toe. Bloed irritant natuurlijk. Het hielp geen zier en de sfeer werd er bepaald niet prettiger op. Dus dat heb ik snel afgeleerd.

Nu zijn we een jaar verder. De bomen zijn weg, we hebben meer licht op het erf en je hoort geen gesnif, gesnuit en gesnotter meer. Ik kan alleen niet altijd meer horen waar Gerlof uithangt. Maar goed, daar hebben we een app voor.

Eind goed, al goed zou je denken. Maar niets is minder waar. De vijf Valse Acacia’s slaan hardnekkig terug door middel van ondergronds terreur. Zeker tientallen meters van waar hun wortels liggen, steken ze hun kop op. In het gazon, bij de heg en tussen de tegels. Een ware invasie.

Nare stekelige valse krengen zijn het, en daar ben ik allergisch voor.

Annemiek