Verstoppertje

Mijn vriendin koopt een lootje voor een goed doel en wint daarmee een waardebon voor een Kerntalentenanalyse. Wil jij hem hebben? vraagt ze, want ik doe er niets mee. Ik twijfel. Ik weet toch wel wat mijn talenten zijn? Maar aan de andere kant is dit misschien het juiste moment.

Niet gehinderd door enige vorm van kennis, inzicht en ervaring, ben ik tien jaar geleden, blind in de boerderij gesprongen. Als een stagiaire heb ik geprutst, geleerd en genoten. Maar ik heb mezelf ook aangepast en een deel van mezelf opzij gezet.

Nu we zijn gestopt met melken, zijn onze rollen en taken veranderd en verschoven. In het begin was ik euforisch over deze nieuwe blanco bladzijde vol kansen. Maar binnen een half jaar ben ik van de HIEPER-de-PIEP-HOERA!’ in de ‘HELPER-de-HELP-WAT-NU?’ stemming belandt.

Ik geniet van het schrijven over onze boerderij beslommeringen maar vind het rete-spannend om daarnaast mijn eigen koers te varen. Hoog tijd om mezelf onder de loep te nemen en daar kan ik best een beetje hulp bij gebruiken. Ik neem de waardebon aan en maak een afspraak met Sandra.

Met een vragenlijst duiken we terug in mijn kindertijd waarbij ik alleen hoef aan te geven waar ik vroeger graag mee speelde. Ik hield van tekenen, speurtochten, toneelstukjes en verstoppertje spelen. Iets wat mijn talenten de laatste jaren ook hebben gedaan.

Een week later ontvang ik een uitgebreide blauwdruk van mezelf. Al lezend vallen er tal van kwartjes; waar ik warm van wordt, van ga stralen èn wat mijn energievreters zijn.

Het kleine Mieke-meisje van toen, werkt nu als een kompas en geeft het vertrouwen dat er altijd wat op mijn pad komt. Zoals een waardebon die zomaar aankomt waaien. Het was niet voor mijn vriendin, maar voor mij, een lot uit de loterij.

Annemiek

Dankjewel Sandratotdekern.nl