Vuile was

“Waarom zijn jullie gestopt?” De boerin tegenover me heeft net haar auto geparkeerd en valt gelijk met de deur in huis. Blijkbaar brandt de vraag op haar lippen. Ze is niet de enige boerin die deze week komt aanwaaien voor een bakkie en bijkletsen.

Het voelt niet als een aanval of aanklacht waarop ik me moet verdedigen. Het lijkt meer alsof onze beslissing haar uit het veld heeft geslagen. In haar stem hoor ik een mix van emoties die schommelt tussen verontwaardiging en oprechte interesse. “Jullie waren altijd voor ons het ideale plaatje; biologisch, koeien met hoorns, prachtige potstal, een melktap en een kaaskoelkastje. Jullie hadden alles wat wij ook willen. Wat is er gebeurd?”

We gaan buiten zitten en warmen onze handen aan een kop thee. Ik neem haar mee in de tijdlijn van onze boerderij, die er anders uitziet dan op facebook.

We hebben in weer en wind geworsteld èn genoten, hoor ik mezelf zeggen. Ik noem een rits aan hobbels, uitdagingen en tegenslagen afgewisseld met kansen, opkrabbelen en weer doorgaan. Tegenwind hoort bij boeren en ondernemen, het maakt je veerkrachtig en flexibel.

Wij zijn niet gestopt. We varen een andere koers, voelen de wind in de zeilen en we zijn weer eigenaar over onze tijd, geld en energie.

De genietmomenten zie je terug in mooie kiekjes en grappige verhalen. De stress, wanhoop en twijfels die we hadden, bleven op het erf, in de bubbel die boerderij heet.

En hier tijdens de thee prikken we de boerderijbubbel door en bouwen een brug. We delen de vuile was, die we anders nooit buiten hangen en praten over de wind die uit alle hoeken waait.

Dit had ik veel eerder moeten doen, en ik geef haar bij het afscheid een knuffel en een zoen.

Annemiek