Wie is u?

Wie is u?

Ik zie iets bekends aan de man voor me  maar ik kan hem niet plaatsen. Niet in deze kleren en ook niet op deze plek. Geen idee waar ik hem van ken. Ik graaf grondig in mijn geheugen opzoek naar beelden. In gedachten zie ik de man in een groen regenpak ergens in de vrieskou. Het kost me zeker een uur voordat het kwartje valt. Ach natuurlijk, het is de kerstbomenboer.

Het gebeurd ons wel vaker. We lopen in het bos, passeren een gezin en herkennen alleen de vrouw. En zij lijkt ons ook ergens vaag van te herkennen. Maar de plek en de kleren kloppen niet. We zeggen vriendelijk ‘hoi!’ en pas na 50 meter zeggen we tegen elkaar; dat was de dierenarts.

Het zijn mensen die we kennen van een bepaalde plek, in een bepaalde setting en in bijpassende kleren. Maar wanneer de plek of het plaatje niet klopt, vindt mijn brein dat niet fijn.

Het is zondagmiddag. We staan schoon, fris en fruitig in de startblokken voor een verjaardagsfeestje. Haartjes strak, nette kleren aan en we ruiken naar douchegel, deo en haarlak. Dan gaat de telefoon… je raadt het al. De pinken zijn los. We stappen in onze auto en rijden naar de Beltweg, waar onze pinken overzomeren.

Maar de pinken herkennen ons niet. Mees het stiertje gromt, graaft en snuift van zich af. En ik praat als Brugman. “Kerel, wij zijn het”. En je ziet zijn hersens kraken. Hij herkent mijn stem, maar de geuren en de kleren kloppen niet. Geen overall dat ruikt naar de welbekende stal. Nergens een enthousiast hondje dat uit het zilvergrijze barrel springt of het herkenbare geluid van de groen gele trekker. Het duurt even voordat Mees ontspant.  Ja, jongen, ik snap het helemaal. We lijken op elkaar.

Annemiek