Zo tuin, zo toekomst

Er bungelt gezellig een pompoen over het winddoek van mijn groentetuintje. De zon schijnt en de wind waait uit de goede hoek, een mooie middag om lekker puin te ruimen tussen alle vergeten groenten.

De zaaibedden en paden zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. De meterslange Nieuw Zeelandse spinazie ligt languit over 4 bedden en overwoekerd alles wat er onder ligt. Ergens twijfel ik. Is weggooien niet een beetje zonde? Ik zou het ook nog in de diepvries kunnen doen… Maar mijn opruimbui beslist.

Ik trek de raapstelen en de doorgeschoten raketsla uit de grond. Vier boerenkool planten, zijn volkomen weggevreten door de rupsen. Alleen het skelet van de plant is nog zichtbaar. Misschien zijn de laatste twee planten nog te redden, als ik het gespuis de komende week wat meer op de lip zit.

Mijn groentetuin is een fijne plek om antwoorden te krijgen op vragen die rondspoken in mijn hoofd. Wat als we spijt krijgen dat we de meeste koeien weg hebben gedaan? Wat ga ik volgend jaar doen? Wat zal ik zaaien en wat zal er groeien? Ik zie het nog niet helemaal voor me.

Terwijl ik woest aan de lange strengen spinazie trek, ontdek ik wortels, knolselderij, bietjes en andijvie. Ze zien voor het eerst sinds weken weer licht en lucht.

Eén aardappel, piept boven de grond. Over het hoofd gezien bij het rooien. Ik ga op mijn knieën zitten en woel met mijn vingers door de zwarte aarde. Alsof ik aan het schatgraven ben, grabbel ik de één na de andere pieper uit de grond.

Na zes volle kruiwagens tuinafval, is mijn tuin netjes en mijn hoofd leeg. Ik kijk achterom, de paden zijn weer zichtbaar. Volgend jaar ontdekken we een nieuwe weg met nieuwe kansen en een nieuwe oogst. De schatten komen vanzelf naar boven.

Zo tuin, zo toekomst.

Annemiek